De zwangerschap & bevalling van Mariska

In de vaste rubriek de zwangerschap & bevalling van verteld elke keer een andere mama over haar zwangerschap en bevalling. Hoe heeft ze deze ervaren, hoe ging het en hoe kijkt ze erop terug ? Deze week het verhaal van Mariska en haar prachtige gezin !

Even voorstellen

Ik ben Mariska (26 jaar) en inmiddels alweer vijf jaar samen met Rob. 9 september 2016 zijn Rob en ik getrouwd. Rob en ik wonen ruim vier jaar samen met onze katten Bassie en Puck, later zijn hier Pleun(konijn), Pim (cavia) en Bob (chihuahua) bijgekomen, een echte gezellige beestenboel dus.

In 2013 zijn wij de trotste ouders geworden van onze dochter Mara en in Maart 2016 is onze zoon Siem geboren. Zoals jullie wellicht al kunnen lezen was 2016 voor ons een ontzettend hectisch en druk jaar; zwanger, bevallen en trouwen. Maar nu eerst de geboorte van onze dochter Mara.

 

Zwanger worden van Mara

In december 2012 raakte ik niets vermoedend in verwachting van onze dochter Mara. Ja, niets vermoedend! Tijdens onze vakantie in augustus in Karpathos (Griekenland) hadden we er al eens over gesproken. Het leek ons fantastisch om op jonge leeftijd ouders te worden. Ik was destijds 22 jaar en Rob 25 jaar.

Tijdens de feestdagen had ik dus genoten van carpaccio en champagne tot ik eind januari merkte dat mijn menstruatie uitbleef in de stopweek. Ik had een test gekocht bij de Kruidvat en deze s’ ochtends gedaan. Ik was er totaal niet mee bezig, sterker nog ik had de test op de slaapkamer gelegd maar was terug in bed gekropen, tot Rob vroeg; Mariska weet je al iets?

Er stonden twee streepjes maar wat ik al zei ik was er niet mee bezig en had de verpakking weggegooid. Rob graaide de verpakking uit de prullenbak om te achterhalen wat deze twee streepjes betekenden. En jawel ZWANGER!  Beide totaal perplex maar natuurlijk ontzettend blij en gewenst. Ergens kon ik het niet geloven, ik maakte gebruik van de pil en had totaal geen zwangerschapskwaaltjes. Ik was wel moe maar mogelijk een winterdipje/ of een beetje grieperig?

Omdat ik natuurlijk gebruikt maakte van de anticonceptie wist ik totaal niet hoe lang in ik verwachting was. Ik besloot de huisarts te bellen en werd vrijwel direct doorverwezen naar de verloskundige. Eenmaal bij de verloskundige maakte ze een inwendige echo, ondanks het feit dat ik nog steeds niet geloofde dat ik in verwachting was omdat ik helemaal nergens last van had. Maar toen zagen we op het scherm een klein druifje. Waaaauw het is dus echt! En jawel we waren al tien weken onderweg. Hoe kon dat nou? Ik heb niets in de gaten gehad? Achja.. die gedachten heb ik snel laten varen want ja ik was ZWANGER!! Wij waren dolgelukkig en ik voelde me ontzettend goed. Onze ouders waren natuurlijk net zo verbaasd als wij, maar ook ontzettend blij.

Pretecho!

16 weken pretecho tijd! Wat waren we ongeduldig. Maar helaas werden we na een uur lang allerlei trucjes uit te hebben gehaald naar huis gestuurd. Ik ben rondjes gaan lopen, op m’n kop gaan staan en gaan springen, maar de navelstreng bleef tussen de benen van onze kleine druif zitten en er was niets te zien. We gingen toch wel een beetje teleurgesteld naar huis. Rob was er van overtuigd dat het jongetje zou worden. Tot een week later wij opnieuw in centrum waren voor de pretecho. En dit keer prijs! De verloskundige zei ja hoor, jullie krijgen een meisje. Een dochter leuk, ik zag het direct helemaal voor me! Nu kunnen we gaan shoppen maar Rob zijn reactie bleef uit. Tot de verloskundige vroeg, meneer bent u er niet blij mee? Tuurlijk was hij er blij mee maar hij moest het allemaal even laten bezinken hij was in de veronderstelling dat we een jongetje zouden krijgen; voetballen etc alle plannen had hij al uitgestippeld.

Niet wetende dat wij nu een drie jarige peuter hebben die een ontzettend papa’s kindje is, ontzettend van voetballen houdt en later profvoetballer wilt worden. Poppen, nou ja leuk! Maar ze speelt liever met star wars, draken, playmobile met piraten en ridders.

img_9189

 

Verloop zwangerschap

Bij 27 weken kreeg ik tijdens mijn werk harde buiken en bloedverlies. Hierop ben ik naar de verloskundige gegaan. Ik was nog volop aan het sjouwen als meewerkend teamleider/verpleegkundige, dus kwam het verzoek om wat rustiger aan te doen.  In overleg met mijn leidinggevende ben ik therapeutisch gaan werken, geen werkzaamheden meer aan het verpleegbed.  Hierdoor zwakte de harde buiken langzamerhand af en kon ik met 34 weken met zwangerschapsverlof. Dat zelfde weekend was een babyshower gepland met vriendinnen en familieleden, het was een hele fijne dag. Zwangerschapsverlof begonnen!!

Een klein buikje was er destijds wel maar sommige mensen zagen nog steeds niet dat ik zwanger was, wat jammer, ik wilde mijn buik zo graag showen! Ik wilde dat iedereen het kon zien maar duurde toch wel even. Zelfs toen ik 37 weken zwanger was en wij geregistreerd partners werden om alles zo goed mogelijk te willen regelen voor de komst van ons meisje, werd er door de ambtenaar van de burgerlijke stand op een subtiele wijze ‘not’ gevraagd; bent u misschien in verwachting? Waarop mijn schoonbroer reageerde nou, uh ze moet over drie weken bevallen maar voor de rest is er niets te zien ofzo.

Haha niets te zien? Misschien was het niet zo duidelijk maar ik was toch 25 kilogram aangekomen. Ik begon gezond te eten in het begin mijn zwangerschap maar dit verslonsde toch wel snel. Gelukkig hadden wij onze vrienden (en tevens achterburen) die ook altijd wel in waren voor de mac-donalds die destijds dichtbij zat, dus hadden we wekelijks tripjes om een big-mac te gaan halen. Ik weet het niet gezond, maar ooo wat heb ik die veel gegeten. Als ik iets in gedachten had qua eten moest ik het ook direct halen, van een zak appels tot verse boerencake en de big-mac niet te vergeten. Ik was hoogzwanger in een warme zomer een hitte golf dus het vocht kroop natuurlijk overal waar het kon gaan zitten. De laatste loodjes waren pittig zeker in de hitte golf. Desondanks kijk ik terug op een hele fijne zwangerschap.

De bevalling van Mara.

Hebben jullie even?

De uitgerekende datum 4 september 2013 verstreek. Er gebeurde niets, helemaal niets. Steeds meer mensen stuurde berichtjes wat op den duur irritant werd, maar het was nog helemaal stil. Een week later werd een afspraak gepland bij de gynaecoloog om de mogelijkheden te bespreken om in te leiden. De afspraak werd gepland op 12 september. Ik dacht immers die baby van ons komt er niet meer uit. Rob had die week vakantie gepland (we hadden al verwacht dat de kleine spruit er zou zijn) dus in die week hadden we wat leuke dingen gepland waaronder op 11 september een etentje met Rob zijn tante. Rob zijn tante was langzaam herstellende van borstkanker en we zouden gaan lunchen voor zowel haar als voor ons even afleiding. Ik was 41 weken en 1 dag zwanger en wilde eigenlijk niet te ver weg dus bleven we in de buurt. Die dag had ik al wel een beetje last van mijn buik, maar ik had morgen de afspraak gepland staan dan kon ik navragen wat het kon zijn. Tot ’s avonds tijdens (destijds mijn favoriete programma GTST) de buikkrampen onregelmatig terugkwamen. Onregelmatig, dus geen ontsluitingswegen niets aan de hand en onschuldig. Ik probeerde straf door te kijken tot dat ik voelde dat ik ontzettend naar de toilet moest. Wellicht enigszins onsmakelijk maar bij meerdere vrouwen gebeurd het dus dat ze zichzelf een soort van ‘leeggooien’ voorafgaand aan de bevalling. Yes I was the Lucky Mommy to be net zoals waarschijnlijk meerdere mama’s. Herkennen jullie dit?

Ook verloor ik vaginaal een propje met slijm en bloed.  Hmm toch maar Rob erbij halen en wellicht de verloskundige bellen?

Ik vond het allemaal zo spannend dat ik er onrustig van werd. Toen ze langskwam en ze inwendig onderzoek deed vertelde ze; je hebt een vingertop ontsluiting en onregelmatige weeën. Duik je bed in, het ziet er niet naar uit dat dit door zet. Nou mijn bed in duiken werd hem niet want ze was nog maar net weg of er kwamen frequente regelmatige weeën. Mijn hemel wat is dit! Ontspannen ho maar. Ik was er geheel onvoorbereid in gegaan maar meer vanuit de gedachten je weet toch niet hoe je op dat moment reageert, dus we zien het wel. De uren verstreken. Ik belde mijn moeder in de nacht met de vraag of ze wilde komen. Ze kon mij wat op gemak stellen en rob kon een poging doen tot slapen. De ontsluitingswegen wilde niet vlotten. Mijn vliezen werden ‘s nachts gebroken door de verloskundige zodat het mogelijk meer weeën zou geven, maar helaas. ‘s Ochtends bij de overdracht van de verloskundige was er nog weinig tot niets gebeurd ik zat nog steeds op 4cm ontsluiting. Toch maar naar het ziekenhuis.

Ik had besloten poliklinisch te bevallen met het idee mocht er iets zijn is de hulp nabij. M’n schoonmoeder kwam ons ophalen. We hadden voorafgaand afgesproken dat we het fijn vonden dat beide moeders er bij zouden zijn. Ieder heeft hier natuurlijk zijn eigen idee en mening over maar ons stelde het beide gerust. Terwijl mijn schoonmoeder de auto parkeerde was ik onderweg naar de verloskamer. In een rolstoel in een overvolle lift (ik kwam precies aan tijdens het bezoek uur). Heerlijk weeën opvangen in een overvolle lift. Eenmaal op de verloskamer duurde het even voor mijn schoonmoeder arriveerde. Op de afdeling had ze gevraagd naar mevrouw van Elsakker alleen werd ze begeleid naar de verloskamer van iemand met dezelfde achternaam lag, deze mevrouw lag ook te bevallen, Oeps! Om misverstanden te voorkomen ben ik mijn meisjesnaam Hagenaars gaan gebruiken.

Naarmate de uren verstreken had Rob veel aan beide moeders. Ik daarin tegen was volledig in mijn eigen wereld gekeerd en liep met een emmertje. Wat was ik misselijk. Maar wat wil je ik had ook al uren niets gegeten of gedronken dat wilde ik niet, eigenwijs? Klein beetje maar.

 

Ruggenprik? Nee, of toch wel?

Douchen? nee niet fijn, dan maar op bed liggen. Mijn verloskundige had inmiddels geadviseerd om na te gaan denken over een ruggenprik. Er was al meer dan 15 uur verstreken en om niet uitgeput te beginnen aan het persen was dit uiteindelijk de beste optie. Ik wilde het eigenlijk niet, ik wilde het allemaal zelf doen en voelen. Maar het was de beste optie op dat moment. Op dat moment werd het een medische ingreep een klinische bevalling en werd alles dus overgenomen door de verloskundige vanuit het ziekenhuis. Dit vond ik ontzettend jammer. Ik had zulke fijne verloskundigen dat ik graag één van hen gunde de bevalling te doen, maar alles voor de gezondheid van onze spruit!

Er werd een CTG gemaakt en ik werd aangesloten op een infuus. Nouja aangesloten zo makkelijk ging dat nog niet. Ik geloof wel dat ik er vier dames geprobeerd hebben om me aan te prikken tot Rob eiste dat er iemand anders kwam. M’n armen waren blauwe geprikt er zat nog geen infuus in en de ruggenprik moest geplaatst gaan worden. Vanuit de IC kwam er uiteindelijk een verpleegkundige het infuus plaatsen, in een keer raak. Hup door maar de OK. Niemand mocht mee, maar ik had iemand nodig om in te knijpen. Knijpen? Ja knijpen! Als ik iemand in zijn of haar hand kneep kon ik de weeën voor me gevoel allemaal wegpuffen en knijpen. Het is zonde de stagiaire. 😱

De ruggenprik werd in een wee geplaatst en het was nu wachten tot het zijn werking deed. In de tussentijd moest ik plassen maar hoe? Oja de bedpan. Wel confronterend normaal gesproken sta ik aan de andere kant van het bed en nu ben ik de patiënt. Ah fijn! Op dat moment interesseerde me het geen ene fluit. Eindelijk dacht ik, het begint te werken de scherpe randjes van de weeën zijn er af en ik word een beetje mezelf, tijd om bij te tanken. Een van de anesthesiemedewerkers voorziet mij tijdens het wachten van zijn gezellige praatje en hij doet wat vaseline op mijn mond. Er kon zelfs even gelachen worden. Eenmaal terug in de verloskamer voelde ik me stoned. Echt ontzettend stoned en om 18.00uur had ik me toch een drang om te poepen. Was dit het? De persweeën? De verloskundige adviseerde zolang mogelijk ‘’mijn poep’’ zoals ze zei op te houden. Hoe langer je het kan ophouden hoe meer ze voor in het geboortekanaal komt des te minder moet je persen en werd de kans op inscheuren verkleind. Dus ophouden maar!!

Om kwart voor tien vond de verloskundige het welletjes! We gaan beginnen. Nee? Dat kan niet! Het kwam in eens zo dichtbij allemaal zo spannend ik raakte er gewoon een beetje van in paniek. Ik kreeg ontzettend goede begeleiding van de verloskundige. Na 26 uur en 20 minuten persweeën was daar op 12 september 2013 onze dochter Mara Fanny van Elsakker. Een lange dame zo’n 52 cm en 3275 gram. Wat een schat! Ons kind! Beide moeders(oma’s) huilen natuurlijk. Ach wat een bijzonder moment! Een van de allermooiste uit heel mijn leven. Alles vergeet je! Alle clichés over dit moment zijn waar.

img_9190

Naar huis en genieten!

Twee uur later moest Rob naar huis en werd ik op de zaal gereden werd waar drie andere net bevallen dames lagen. Ik vond dit niets! Ik wilde met zijn drieën zijn!! Niet op een zaal met onbekende mama’s en diens baby’s. Mara lag heerlijk te slapen maar werd wakker van het gehuil van andere baby’s. Een vroegere vriendin van mij die als verpleegkundige op de afdeling werkte gaf aan Mara maar de slaapkamer te brengen zodat zowel Mara als ikzelf bij konden tanken. Uiteindelijk na drie uur slaap vond ik het welletjes en wilde ik Mara bij me hebben. Sochtends kwam Rob en mocht ik douchen, maar o wat een hoofdpijn ik kon niet omhoog. Toch de douche in want ik wilde z.s.m. met mijn gezin naar huis. De hoofdpijn heb ik wel aangekaart omdat de anesthesist dit adviseerde wanneer ik daar last van kreeg, maar ik moest paracetamol in nemen en ik kreeg mijn ontslag.

YES lekker naar huis! Iedereen die ’s avonds niet meer langs mocht komen, kwam lekker thuis. We hadden een lekkere taart laten maken en de opa’s oma’s en ooms en tantes kwamen langs.

Wat was dit genieten zeg! Zo fijn! Maar die hoofdpijn het werd erger en erger. De verloskundige die op huisbezoek kwam vertrouwde het niet. Ik werd ingestuurd naar het ziekenhuis en Mara bleef achter bij opa’s en oma’s. Ik was in dikke tranen. Ik kon geen borstvoeding geven wegens een borstverkleining die ik jaren eerder had laten doen dat Mara met een lichte onder temperatuur maar beter thuis bij de kraamhulp kon blijven. Eenmaal in het ziekenhuis was er sprake van een liquorlekkage ook wel een hersenvocht lekkage genoemde, waardoor er zenuwhoofdpijn ontstaat. Tijdens het zetten van de ruggenprik is er een bloeding ontstaan in de ruimte tussen de buitenste en middelste ruggenmergvliezen. Hierdoor is er hersen- ruggenmerg vloeistof gaan lekken die houdingsafhankelijk voor erge hoofdpijn zorgde. Ik kon niets, m’n hoofd kon niet van m’n kussen af, zodra ik omhoog kwam had ik direct ontzettend pijnlijke hoofdpijn waardoor ik alleen maar kon liggen.

Terug op de OK werd er epidurale bloedpatch gegeven er is dus bloed vanuit mijn arm afgenomen en terug in gespoten op de plek waar het lek zat. Ik moest nog een paar uur plat blijven liggen zodat het bloed als het ware als een stollende pleister de lekkage zou kunnen dichten en jawel binnen een paar uur was ik helemaal de oude. Eindelijk de roze wolk! Geweldig Mara voeden en in bad doen, na er drie dagen versterken waren, dat was zo fijn!! We hadden een ontzettend fijne zorgzame kraamhulp. Mara is zoals ik eerder al beschreef een 3 jarige gezellige peuter en een zorgzame grote zus van Siem.

Hoe kijk ik hierop terug?

Tuurlijk ging niet alles perfect tijdens de zwangerschap en bevalling dan je wellicht zelf voor ogen hebt, maar alles is het dubbel en dwars waard geweest. Ik krijg terug op een fijne zwangerschap en een positieve bevalling met goede en deskundige begeleiding. 12 September 2013 was een van de mooiste dagen uit ons leven, de geboorte van onze dochter Mara.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

One thought on “De zwangerschap & bevalling van Mariska

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s