Real life : 2 miskramen, PGD ICSI behandelingen en hartritmestoornissen

Na 2 miskramen en 3 jaar proberen zwanger te raken waren Angela en haar vriend Erik eindelijk zwanger. Na een heftige zwangerschap met vele complicaties , een bevalling met slechte nazorg en een hartoperatie proberen zij nu hun leven weer op de rit te krijgen.

Miskramen

Toen ik 19 was ben ik gestopt met de pil. Mijn vriend is 10 jaar ouder, we hadden een huis samen en allebei een baan. We waren helemaal klaar om aan kindjes te beginnen. Na een maand was ik zwanger. Helaas werd ons prille geluk snel verstoord, na 6 weken kreeg ik bloedingen. Na onderzoek in het ziekenhuis  bleken we ons kindje verloren te hebben na ongeveer 8 weken zwangerschap. Het verdriet wat we toen hadden is onbeschrijfelijk. 

Onze kinderwens was nog steeds heel groot, dus ondanks ons verdriet zijn we doorgegaan. Door een onregelmatige cyclus was het heel moeilijk om zwanger te raken. Het duurde 2 jaar voor ik weer zwanger was. Bij 8 weken zwangerschap zijn we naar het ziekenhuis gegaan voor een echo. Hieruit bleek ons kindje niet meer te leven, en is er uitgehaald met curettage pillen. Dit was opnieuw een enorme klap voor ons. We konden ons verdriet wel delen met familie en vrienden, maar eigenlijk denk ik dat we het nog steeds niet helemaal verwerkt hebben. 

Onderzoeken

Vanwege de 2 miskramen en het moeilijke zwanger worden hebben we een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt. Daar kregen we een bloedonderzoek en bleek dat er bij mij 2 chromosomen op de verkeerde plaats zitten. Dit betekend dat de kans op een gehandicapt kindje heel groot is. Er is dan 1 chromosoom te weinig of te veel. We konden dus wel normaal zwanger worden, maar de kans dat dit goed zou gaan was heel klein.

Pgd icsi

Na deze onderzoeken werden we doorverwezen naar het ziekenhuis in Leiden. Hier kregen we een gesprek over mijn afwijking. Hierop werden we weer doorgestuurd naar Maastricht waar ze de behandeling PGD icsi uitvoeren. Uiteindelijk zijn we weer doorverwezen naar Amsterdam waar ze de behandeling konden doen. 

Bij pgd icsi worden de eitjes apart bevrucht en na 3 dagen wordt er een stukje afgehaald om deze te onderzoeken op afwijkingen. Als het bevruchte eitje vrij is van afwijkingen wordt deze na 5 dagen terug geplaatst. Dan blijft het nog erg spannend want de kans dat dit eitje blijft zitten is maar 25%. Van de 7 eitjes waren er bij ons maar 2 geschikt en heeft er maar 1 overleeft. 

Eindelijk zwanger 

Eindelijk was het gelukt , ik was zwanger ! Maar dit was zeker geen zorgeloze zwangerschap te noemen. Doodsbang was ik dat het weer mis zou gaan, bijna dagelijks zat ik in het ziekenhuis of bij de verloskundige. Bij 8 weken zwangerschap kreeg ik bloedingen, de oorzaak hiervan kon niet achterhaald worden. Nadat de bloedingen rond de 12 weken zijn gestopt begon de extreme misselijkheid op te spelen. Hierdoor werd ik zelfs met uitdrogingsverschijnselen opgenomen in het ziekenhuis. Tot ongeveer 25 weken heeft deze misselijkheid aangehouden, ik was dagelijks aan het kokhalzen. 

Hartkloppingen en depressies

Rond de 3e maand begon ik last te krijgen van hartkloppingen. Wanneer ik rustig op de bank zat ging heel mijn lichaam tekeer. Na dit meerdere keren aangegeven te hebben bij de verloskundige werd hier niets mee gedaan, tot mijn grote ongerustheid. 

Door alles wat ik meemaakte kreeg ik ook last van depressie klachten. Dit begon met de angst voor het krijgen van een kindje met down syndroom. Dit werd steeds erger. Het ene  moment was ik bang dat mijn kindje dood geboren zou worden, het volgende moment was ik bang om zelf dood te gaan. Ik durfde niet naar mijn werk te gaan, bang dat iedereen boos zou zijn. En had de angst dat mijn vriend bij me weg zou gaan. Hierdoor kwam ik bij een psychiater en de pop poli terecht. Deze poli is speciaal voor zwangere vrouwen die een depressie hebben. 

De bevalling 

Met 38 weken en 2 dagen ben ik s avonds ingeleid met een ballonnetje. Dit omdat ik eiwitten in mijn urine had. Niet genoeg voor een zwangerschapsvergiftiging, maar wel genoeg om me heel ellendig te voelen. En met 38 weken en 3 dagen ben ik uiteindelijk bevallen.  Ik kreeg weeënopwekkers waardoor ik een weeënstorm kreeg. Op dat moment heb ik om een ruggenprik gevraagd. Ik wilde eigenlijk een pompje met medicatie maar dit zou geen zin hebben want die werken maar 3 uur, en mijn bevalling zou veel langer duren dan dat. Wanneer de pijn het ergst zou zijn dan zou de pomp dus al uitgewerkt zijn. 

Toen ik aan de hartmonitor gelegd werd bleek mijn hartslag te schommelen tussen de 100 en 190. Hierdoor werd ik ook aan een hartkastje gelegd. Tijdens de persweeen bleek mijn dochtertje een sterrenkijker te zijn waardoor ze met een vacuümpomp gehaald is. Gevreesd werd voor een keizersnee, maar gelukkig is ze tijdens de laatste wee ter wereld gekomen. 

Slechte nazorg 

Toen ik na de bevalling onder de douche stond kwamen er gelijk cardiologen langs om te kijken. Deze wilden mij eigenlijk zonder vriend en baby naar de hartbewaking brengen, gelukkig heeft mijn vriend dit kunnen voorkomen. Natuurlijk wilde ik niets liever dan bij mijn vriend en dochter blijven. Uiteindelijk bleef ik dus gewoon op de kraamafdeling, helaas werd ik hier aan mijn lot over gelaten. Ik heb hier 1,5 op bebloede lakens moeten liggen, en ondanks de pijn heeft niemand mijn hechtingen überhaupt bekeken. Omdat ik aan het hartkastje moest blijven liggen werd ik ook niet meer gedoucht en moest mijn vriend mij zelf verschonen. 

Hartritmestoornis

Nadat er een hartfilmpje is gemaakt bleek ik ook een hartritmestoornis te hebben. Hierdoor moest ik naar de afdeling cardiologie. Dit bleek uiteindelijk een fijne zet geweest te zijn want hier werd ik super verzorgd ! Ik werd gelijk onder de douche gezet en alles werd voor ons gedaan ! Ik bleek een stoornis te hebben in mijn boezems en een in mijn hartkamers. Degene in mijn hartkamers was zo gevaarlijk dat ik elke moment een hartstilstand kon krijgen. Deze stoornis hebben ze met medicijnen proberen te onderdrukken, omdat dit niet werkte heb ik hier een operatie voor ondergaan. De hartritmestoornis in mijn boezems zit er nog, maar deze kan geen kwaad. 

Hoe gaat het nu ? 

Momenteel loop ik nog 3 keer per week in het ziekenhuis bij verschillende artsen. Gelukkig heb ik veel steun aan mijn vriend, moeder en omgeving. Ik ben iemand die zijn gevoelens vaak opkropt en vind het moeilijk hierover te praten. Maar langzaam maar zeker probeer ik aan mezelf te werken en alles weer op de rit te krijgen. Om mijn gedachte te verzetten heb ik een hobby gezocht, ik maak zelf babyspulletjes.  

Hoe ik de toekomst zie weet ik nog niet. Het belangrijkste is om eerst aan mezelf te werken. Wel zouden we heel graag een tweede kindje willen, ondanks alles wat we hebben meegemaakt blijft deze wens er toch. Want hoeveel ellende je ook meemaakt, zo’n klein wondertje overwint alles ! 

* Namen zijn i.v.m. privacy veranderd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s